Διαφήμιση
Διαφήμιση
Η συγκλονιστική περιγραφή του βιοκαλλιεργητή Θοδωρή Αρβανίτη και η μάχη του με τη φωτιά
Πέμπτη, 26 Αύγουστος 2021 16:53
26-arvanitis 
 
Η συγκλονιστική περιγραφή του βιοκαλλιεργητή Θοδωρή Αρβανίτη και η μάχη του με τη φωτιά.
 
Δυστυχώς η φωτιά που έκαψε τεράστιες εκτάσεις σε Αττική και Εύβοια, έφτασε και στο κτήμα του βιοκαλλιεργητή Θοδωρή Αρβανίτη, καίγοντας μάλιστα αρκετές από τις εγκαταστάσεις, αλλά και το Οικοσχολείο, στο οποίο γινόντουσαν σεμινάρια βιολογικής γεωργίας και εκδηλώσεις.
 
Ο ίδιος, έδωσε μεγάλη μάχη με τη φωτιά, κατάφερε να σώσει μάλιστα και τα ζώα που ήταν στο κτήμα και περιγράφει τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε στη μάχη που έδωσε πριν και μετά τη φωτιά.
 
Δε σας κρύβω, πως όταν και εγω διάβασα τις περιγραφές, μου ήρθαν στο νου τα όσα μου είπαν οι κάτοικοι στην Κοτσικιά της Β. Εύβοιας. Η πυροσβεστικά άφαντη και οι κάτοικοι μόνοι τους έσωσαν τις περιουσίες του. Οσοι ήταν εκεί, έσωσαν τα σπίτια τους. Οσα σπίτια κάηκαν, άνηκαν σε ανθρώπους που απουσίαζαν...
 
Ακολουθεί η περιγραφή του κου Αρβανίτη, όπως την έγραψε στη σελίδα του στο Facebook :
 
Μέρος 2ο. Η φωτιά στο κτήμα
(ακολουθεί παρακάτω και το 1ο μέρος, πριν φτάσει η φωτιά στο κτήμα )
 
.......το χρονικό της καταστροφής: Με τρομοκρατία, εγκληματική ανευθυνότητα ένθεν και ένθεν, και σε συνθήκες άπνοιας!
 
...η φωτιά έγινε εμφανής στις παρυφές της Πάρνηθας και φάτσα στο κτήμα, αρκετά χιλιόμετρα μακριά όμως. Δεν πίστευα οτι με αέρα 2 με 3 Μποφόρ σε 2 ώρες περίπου θα έφτανε στην Εθνικη, που μαζί με τους παράδρομους ξεπερνά τα 50 μέτρα θα την υπερπηδουσε και οτι οι πυροσβεστικές δυνάμεις δεν θα κατάφερναν να την σταματήσουν.
 
…………………….
 
Γύρισα πάλι στο κτήμα και πάρκαρα το φορτηγό με μούρη έτοιμη για φευγιό, αν έβρισκα τα σκούρα. Κοίταξα την ώρα, είχε φτάσει 5. Χάρηκα λίγο διότι σε μια ώρα και κάτι θα ξημέρωνε και ίσως ερχόταν κάποιο ελικόπτερο.
 
Η φωτιά όμως ήτανε δεν ήτανε στα 50 μέτρα! Τα μέσα που είχα ήτανε μόνο μια βρύση, που μου έδινε γύρω στα 4 με 5 κυβικά την ώρα. Το λάστιχο όμως, προς μεγάλη μου απογοήτευση, ήτανε πολύ κοντό, δεν έφτανε στην άκρη του κτήματος, εκεί που θα έμπαινε η φωτιά.
 
 
organic-life
 
 
Για καλή μου τύχη, στα 20 μέτρα από την άκρη υπήρχαν 2 μπανιέρες μεγάλες γεμάτες νερό, από τουλάχιστον 200 λίτρα η κάθε μια. Από τις μπανιέρες αυτές πίνανε νερό τα ζώα. Βρήκα και ένα κουβά, αλλά δεν είχα πιστέψει στην αποτελεσματικότητά τους. Πλήρης εγκατάλειψη ... για διάφορους λόγους.
 
Κάποτε το κτήμα το είχα πιο οργανωμένο, διότι την δεκαετία του '90 είχαν περάσει από κοντά φωτιές, αλλά τότε οι εγκαταστάσεις δεν είχαν φτάσει στα ρέματα. Θυμάμαι ακόμα, ότι σε μια φωτιά παλιά που ήρθε κάτω από την λίμνη, είχαμε έτοιμα τα κανόνια και ειδικές πυρασβεστικές μάνικες που θα πετούσαν το νερό πάνω από 30 μέτρα. Όταν όμως έφτασε κοντά η φωτιά, έγινε μπλακ αουτ κι έτσι πήγε άδικα όλη η προετοιμασία, μείναμε με τις μάνικες στα χέρια. Είχα μείνει με την ιδέα ότι αφού κοβεται το ρεύμα μόλις έρθει η φωτιά είναι άσκοπο να κάνεις μια τέτοια προετοιμασία. Όμως τώρα, ω του θαύματος, ενώ καιγόντουσαν τα πάντα γύρω, μέχρι την άλλη μέρα το μεσημέρι, το ρεύμα έπεσε στις 3 το απόγευμα!

--Η μόνη και σίγουρη λύση είναι η γεννήτρια πετρελαίου. Είχα αγοράσει μια μεγάλη γεννήτρια 30 KWA πριν 5 χρόνια με δανεικά λεφτά, 5 χιλιάρικα. Αλλά μετά από ένα χρόνο, και χωρίς να την έχω χρησιμοποιήσει την πούλησα για χρέη σ' ένα φίλο, και του 'κοψα και 1000 ευρά. Ο φίλος αυτός είχε ένα σπίτι στο Μάτι. Όταν έγινε το μεγάλο κακό εκεί, τον πήρα στο τηλέφωνο να τον ρωτήσω τι έγινε. Σωθήκαμε, μου λέει ... και εμείς και το σπίτι, η γεννήτρια που μας πούλησες μας έσωσε! Προνοητικός ο φίλος! Εκείνες τις μέρες όσοι πούλαγαν γεννήτριες ...ξεπούλησαν! Πήρα τηλέφωνο σχεδόν παντού, και το μόνο που έβρισκα ήτανε κάτι Κινέζικες, 7 ΚWA και γύρω στο χιλιάρικο, μονοφασικές και βενζίνες!

--Η φωτιά πλησίαζε κι εγώ το μόνο που έκανα ήτανε να καταβρέχω -όσο έφτανε το λάστιχο- ν' ανάβω το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο, από την αγωνία μου, και να κοιτάζω συνέχεια την ώρα, που δεν πέρναγε με τίποτα. Λίγα μέτρα απόμεναν ακόμη μέχρι που να μπει η φωτιά στις εγκαταστάσεις. Με κενά μνήμης θυμάμαι ότι η δύναμη της φωτιάς λιγόστευε διότι τέλειωναν τα πεύκα και άρχιζαν οι βελανιδιές και τα πρίνια.
 
Η χαμηλή ξερή βλάστηση όμως ήτανε ικανή να φέρει την φωτιά μέσα. Ήμουνα σε απόσταση 20 περίπου μέτρα μακρυά και παρακολουθούσα αμήχανα την φωτιά που άρχιζε να καίει το πρώτο ποιμνιοστάσιο, το οποίο ήτανε με νάυλον απ' έξω και όρθιες παλέτες από μέσα, και η οροφή με διπλό νάυλον -σάντουιτς, με χοντρό μονωτικό- για να έχουν τα ζώα δροσιά το καλοκαίρι και ζέστη το χειμώνα. Δεν μου είχε ξανατύχει ... και δεν ήξερα πώς ν' αντιδράσω. Νόμιζα πως είχα ν' αντιμετωπίσω τον μεγαλύτερο εχθρό που ο συσχετισμός δύναμης ήταν υπέρ του!

--Δεν είχα ακόμη αποφασίσει να χρησιμοποιήσω τα πενιχρά μέσα που διέθετα, και μια σκέψη μου πέρασε από το μυαλό, εύκολη στην πράξη. Βγάζω το κινητό και τραβάω ένα μικρό βίντεο την φωτιά, η οποία έκαιγε σταθερά αλλά αργά. Τον νάυλον, παρ' ότι η βασική του ύλη είναι το πετρέλαιο, είναι βραδύφλεγο. Πιο πολύ,  πιο γρήγορα, και με μεγάλη φλόγα καιγόντανε οι ξύλινες παλέτες.
 
Αφού τράβηξα το βίντεο το έκανα κατ' ευθείαν ανάρτηση στο προφίλ μου, και δημόσια, γράφοντας "αυτό ήτανε" και "πάρτε την πυρασβεστική", δίνοντας και την τοποθεσία που βρίσκομαι.
 

 
Η επόμενη σκέψη απελπισίας που έκανα ήταν να πάρω ο ίδιος την πυρασβεστική και, ω του θαύματος, το σήκωσαν αμέσως! Τότε χρησιμοποίησα όχι μόνο όσο μυαλό μού είχε απομείνει αλλά και όλη την υποκριτική μου δεινότητα. Εμφαντικά, λέω στον τηλεφωνητή ... καίγονται τα ζώα ... στείλτε γρήγορα ένα πυρασβεστικό, δίνοντας και την τοποθεσία. Ούρλιαξα, χωρίς όμως να 'χω  και την αυταπάτη ότι θα έρθουν, παρ' όλο που μου το υποσχέθηκε. Έτσι κι αλλιώς ο απελπισμένος έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει.

--Έβαλα το τηλέφωνο στην κωλότσεπη και άκουγα τα μηνύματα που πέφτανε βροχή, παρ' όλο που η ώρα ήτανε δεν ήτανε 5 και μισή. Πολλοί-ές ξενυχτούσαν, ή είχανε ήδη ξυπνήσει. Κάποια στιγμή, θες από περιέργεια θες από ανάγκη να επικοινωνήσω με κάποιον, έβγαλα το τηλέφωνο να δω τι μου γράφουν. Είχαν έρθει δεκάδες μηνύματα και σχεδόν όλα ήτανε ... σήκω φύγε ... θα καείς ... η ζωή προέχει ... και άστα να καούνε ... θα τα ξαναφτιάξεις ... και άλλα τέτοια αποτρεπτικά. Δεν έδωσα καμιά σημασία, όχι διότι ήθελα να καώ, αλλά διότι την διαφυγή μου την είχα σιγουρέψει.
 
Δεν ήθελα όμως να φύγω αμαχητί! Είχα στο μεταξύ συνειδητοποιήσει ότι μπορούσα να πλησιάσω την φωτιά χωρίς να καώ, και ότι μπορούσα ν' αναπνέω σχετικά εύκολα. Έτσι βούτηξα τον κουβά με το νερό και με μανία αλλά και περιέργεια, πλησιάζω και ... πλατς ... ρίχνω τον πρώτο ... με δύναμη ... αλλά και μαεστρία. Χαμός! Έσβησαν τα πρώτα 3 μέτρα! Με λιγότερο από 10 κουβάδες την είχα σβήσει σχεδόν όλη! Το σβήσιμο της οροφής με δυσκόλεψε διότι ήταν 5 μέτρα ψηλά. Δεν με φόβησε όμως διότι καιγόταν αργά. Πιο πολύ με ανησυχούσε η έξω φωτιά που άρχισε να καίει δεξιά και αριστερά. Εκεί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Εκεί χρειάζονταν μεγάλη μάνικα με πίεση -που δεν υπήρχε- ή πυρασβεστικό όχημα. Για τα ελικόπτερα ήταν ακόμη νύχτα.

--Χαλάρωσα, αρκετά ικανοποιημένος από το ανεπάντεχο αποτέλεσμα, πίστευα όμως πως είναι προσωρινό. Έπρεπε πάση θυσία να έρθει η πυρασβεστική. Αλλά και να έρθει, πού να με βρει εδώ που είμαι; Μ' αυτήν την σκέψη και ότι έχω χρόνο μέχρι την αναζωπύρωση της φωτιάς, πήρα το φορτηγό και βγήκα στον κεντρικό χωματόδρομο για να πάω μέχρι την άσφαλτο μήπως και συναντήσω κανέναν.
 
Και το θαύμα έγινε: Δεν είχα πάει 300 μέτρα από το χτήμα και βλέπω μπροστά μου αχνά ένα όχημα της πυρασβεστικής με μούρη προς την άσφαλτο. Έφευγε! Ανάβω τα φώτα και γκαζώνω κορνάροντας. Σταματάει και κατεβαίνει κάτω ένας πυρασβέστης και έρχεται προς τα μένα. Εκεί παθαίνω την πλάκα μου μ' αυτό που συνέβη -συγκινούμαι ακόμα και τώρα που το γράφω, μια βδομάδα μετά! Ακούω τον πυρασβέστη να με φωνάζει με το μικρό μου, ρωτώντας με πού είναι η φωτιά.
 
Νύχτα ήτανε ακόμα, ορατότης μηδέν που θα έλεγε και ο Φώσκολος ... πού καιρός για συστάσεις ... και ερωτήσεις του στυλ ποιος είσαι και πού με ξέρεις ... ακολούθα, του λέω, και κάνω στροφή 180 μοιρών. Το ίδιο έκαναν κι αυτοί και σε μηδέν χρόνο τους οδήγησα στο επίμαχο σημείο. Τους άφησα 100 μέτρα περίπου από την εστία -δεν μπορούσαν να πάνε πιο κοντά- και ώσπου να βγάλουν τα λάστιχα και να τα συνδέσουν εγώ είχα ρίξει μερικούς κουβάδες ακόμα διότι είχε αρχίσει η αναζωπύρωση.
 
Τραβήξανε τα παιδιά τα λάστιχα ... βοήθησα κι εγώ -δεν φοβόμουνα τίποτα πλέον! Ο πυρασβέστης ήτανε φίλος του "Οικοσχολείου", είχαμε συναντηθεί, μου είπε, 2 ή τρεις φορές και είχαμε κουβεντιάσει για τη Βιολογική Γεωργία στο παρελθόν, σε άσχετο τρόπο και χρόνο. Παρ' όλο που ήταν αλήθεια αυτά που μου είπε δεν θυμάμαι τίποτα. Τη σκέψη ότι το Αλστχάιμερ προχωράει ... θα την θυμάμαι όμως! Ο πυρασβέστης και φίλος του "Οικοσχολείου", με τον συνάδελφο του κατέσβησαν την περιοχή γύρω από τις εγκαταστάσεις που ακόμα καιγόταν. Τον λένε Φάνη. Είναι από τους λίγους, όπως και σε κάθε χώρο που σώζουν την χαμένη τιμή του επαγγέλματός τους! Ένας αφανής ήρωας!

--Το φβ έκανε το θαύμα του. Πάντα πίστευα, και ακόμα τώρα περισσότερο, πως είναι το εργαλείο του φτωχού και του αδύναμου -αρκεί να χρησιμοποιείται σωστά.

--Είχε σχεδόν ξημερώσει, ο Φάνης έφυγε αφού μου έδωσε το τηλέφωνό του. Πάμε να ξεκουραστούμε, μου λέει, λίγες ώρες, διότι κοντεύουμε να κλείσουμε 24ωρο στο πόδι. Τα ελικόπτερα αρχίσανε να πετάνε και παντού υπήρχαν μέτωπα φωτιάς. Δύο απ' αυτές ερχόντανε απειλητικά πάλι προς το κτήμα. Καινούργια μάχη άρχιζε, αυτή όμως θα δινόταν ημέρα. Δυνάμει θα παίρνανε μέρος ελικόπτερα, και πυρασβεστικά οχήματα. Είχαν δε καταφέρει να έρθουν κρυφά και δύο εργαζόμενοι του κτήματος, παρά τον αποκλεισμό της περιοχής από την αστυνομία, περπατώντας με τα πόδια από τα χωράφια. Ποια θα ήταν όμως η κατάληξη;

-- Είχε χαράξει για τα καλά και τα ελικόπτερα πέρναγαν ένα πίσω απ' τ' άλλο, πήγαιναν προς την Πάρνηθα ... άδειαζαν ... και ξανά στην λίμνη του Μαραθώνα που απέχει πάνω από 800 μέτρα από το κτήμα να γεμίσουν. Όπου και να κοίταζες είχε φωτιά. Η δε κάπνα ... σαν συννεφιασμένος ουρανός που είναι έτοιμος να βρέξει!
 
Η φωτιά είχε μπει στους διαδρόμους που αφήνουμε ανάμεσα στα χωράφια που καλλιεργούμε και έκαιγε αργά και σταθερά ό,τι έβρισκε μπροστά της: ξερά χόρτα, θάμνους, ακόμα και τα λάστιχα άρδευσης -χοντρά και ψιλά. Έστειλα τα δυο παιδιά να σβήσουνε όσα μπορούσαν. Η μάχη όμως ήτανε άνιση.
 
Εγώ ζούσα ακόμα την ικανοποίηση που σώθηκε το κυρίως κτήμα με τις εγκαταστάσεις, υποτιμώντας τις υπόλοιπες ζημιές οι οποίες ήτανε πλέον σε εξέλιξη. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κοιτάζω αριστερά και προς τα πάνω, μια μεγάλη φωτιά να κατεβαίνει από το ρέμα του Τσακίρη ... αργά αλλά σταθερά. Όπου συναντούσε πεύκα γίνονταν ο κακός χαμός, όπου είχε πλατάνια πήγαινε πιο αργά. Σε λίγο σκάει μύτη και ένα πυρασβεστικό όχημα. Όλα καλά, σκέφτηκα, τώρα θα πάει να την σβήσει! Αλλά αυτοί αντί να πάνε να σβήσουν τη φωτιά, καθόντανε και την κοιτούσανε σχεδόν αδιάφορα, λες και δεν ήτανε η δουλειά τους και είχανε έρθει για κάτι άλλο. Τα δε ελικόπτερα που περνούσαν ακριβώς πάνω από την φλόγα, αντί να ρίξουνε μια-δυο ριπές και να την σβήσουμε ... την προσπερνούσανε και πηγαίνανε αλλού!

--Η φωτιά κατέβαινε σιγά-σιγά το ρέμα κι εγώ και οι πυρασβέστες την κοιτάγαμε σαν Νέρωνες! Εγώ στην αρχή δεν είπα τίποτα, έτρεφα δε και κάποια συμπάθεια λόγω του Φάνη, παρ' όλο που την προηγούμενη μέρα είχα ακούσει πολλά αρνητικά για την πυρασβεστική τους συμπεριφορά.
 
Κάποια στιγμή, και ενώ η φωτιά πλησίαζε το δασωμένο, με ζώσαν τα φίδια. Διότι πιο κάτω είχε πολλά πεύκα και δεξιά και αριστερά ξεκίναγαν τα θερμοκήπιά μας. Αν η φωτιά πέρναγε τα θερμοκήπια με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μετά ξεκίναγε το μεγάλο δάσος και ... άντε πιάστηνε.
 
Φοράτος πάω στον οδηγό του πυρασβεστικού να του ζητήσω εξηγήσεις γιατί δεν επιχειρεί και να τον προτρέψω να το κάνει, προτείνοντας και την λύση. Δηλαδή να πάει από την από κάτω μεριά, που τελειώνει το δασωμένο ρέμα, εκεί που τελειώνουν και τα πεύκα και έχει μόνο λίγα πλατάνια, και με δυο μάνικιες θα την έσβηνε πριν μπει στο μεγάλο δάσος.
 
Αυτός όμως αντί να κάνει αυτό που του πρότεινα, μπήκε μέσα στο όργωμα για να φτάσει πίσω από την φωτιά, σημείο όπου δεν υπήρχε σε καμία των περιπτώσεων να καταφέρει κάτι. Πήγε κάπου 50 μέτρα μέσα στο οργωμένο χωράφι και σταμάτησε και κοίταζε με τον συνάδελφό του τη φωτιά, η οποία είχε πάρει απίστευτες διαστάσεις.
 
Τότε αποφάσισαν τα ελικόπτερα να ξεκινήσουν την κατάσβεση. Ήταν όμως αργά. Άδειαζαν, πήγαιναν στη λίμνη και ξαναγέμιζαν και σε δυο με τρία λεπτά ήτανε πάλι εκεί. Έτσι, αντί να έριχναν μισό βυτίο όταν η φωτιά ήταν πιο πάνω που είχε μόνο πλατάνια και να τελειώσει εκεί η ιστορία, έριξαν όταν μπήκε στο δασωμένο πάνω από 20 και δεν έκαναν τίποτα. Τώρα, γιατί προτίμησαν αυτή την στρατηγικη ... μόνο αυτοί ξέρουν!

--Στο μεταξύ ο οδηγός του πυρασβεστικού είχε βγει από το όργωμα, κι εγώ πίστεψα ότι κατάλαβε  πως αυτό που πήγε να κάνει ήταν τελείως άστοχο και ότι θ' ακολουθούσε την συμβουλή την δική μου. Αλλά αυτός στην κοσμάρα του ... όχι μόνο δεν προχώρησε προς τα κει που του είπα να επιχειρήσει, αλλά άραξε και το όχημα στο δρόμο κανονικά.
 
Στην επίμονη και αυστηρή ερώτηση που έκανα, γιατί δεν πάει να σβήσει ... η απάντησή του με άφησε άφωνο: Δεν έχω νερό, μου λέει,  το όχημα είναι άδειο! Συνήλθα γρήγορα από το σοκ που είχα πάθει και του λέω: Άνοιξε την καταπακτή και σε 5 το πολύ 10 λεπτά σ' έχω φουλάρει! Πράγματι, σε ριπή οφθαλμού τραβήξαμε δυο λάστιχα τα οποία έδιναν πάνω από 10 κυβικά νερό το καθένα την ώρα, και γεμίσαμε το όχημα, μέχρι που το νερό είχε ξεχυλίσει και έτρεχε στο δρόμο από την καταπακτή. Αντέστε τώρα, τους λέω ... φύγετε γρήγορα να σβήσετε ... προλαβαίνουμε ... σίγουρος ότι θα πήγαιναν.
 
Εκεί έπαθα το δεύτερο σοκ: Αντί να πάει προς τα κάτω που ήτανε η φωτιά, έκανε μανούβρα επί τόπου να φύγει!Μπαίνω μπροστά στο όχημα και τον σταματάω. Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν ... δεν μπορώ να βρω τη λέξη να τον περιγράψω:

--Πυρασβέστης: Άκου φίλε εγώ δεν παίρνω διαταγές από ιδιώτες!

--Εγώ: και από πού παίρνεις;

--Πυρασβέστης: από ανωτέρους μου!

--Εγώ: αυτοί σε στείλανε εδώ;

--Πυρασβέστης: Ναι, αυτοί!

--Εγώ: και τι σου είπανε ρε οι ανωτέροι σου; Να πας στον Αρβανίτη να σε γεμίσει νερό και μετά πάρε με να σου πω πού θα πας να σβήσεις;

--Πυρασβέστης: Όχι ακριβώς ... αλλά τώρα πήρα άλλη εντολή και πρέπει να φύγω! Η τελευταία του απάντηση εμπεριείχε και φόβο ... για λύπηση ήτανε περισσότερο ... παρά για κλωτσιές.

--Κράτησα την ψυχραιμία μου και έκανα στην άκρη και τους άφησα να πάνε στο διάολο τα ψοφίμια. Πήρα δε και τηλέφωνο τον Φάνη! Η απάντησή του ήταν λακωνικότατη: Τι να σου πω ρε Θόδωρα; Έχει μαλάκες!!!

--Περιττό να περιγράψω την συνέχεια. Παρά την προσπάθεια των παιδιών του κτήματος να σταματήσουν τη φωτιά στο στενό με το δικό μας νερό και να περισώσουν ό,τι μπορούν, η φωτιά ξέφυγε! Τ' αποτελέσματα ολέθρια! Κάηκαν τα κτήματα άλλων πέντε παραγωγών, χιλιάδες στρέμματα δάσους!
 
Η φωτιά αυτή το απόγιομα γύρισε προς τον Άγιο Στέφανο ανεξέλεγκτη, έκαψε δε και αρκετά σπίτια! Τα δύο ήταν δίπλα στο δρόμο, στις στροφές, στην κατηφόρα πριν φτάσουμε στο κτήμα.
 
Οι ιδιοκτήτες τους, από το φόβο τους εξαιτίας της απόφασης της κυβέρνησης για εγκατάλειψη, είχαν φύγει. Το ένα κάηκε επειδή δεν βρέθηκε όχι ένα πυρoσβεστικό, αλλά κάποιος να ρίξει ένα κουβά νερό. Πολλά σπίτια κάηκαν ... για ένα κουβά νερό!Καποιοι τυποι περναγανε με κατι μαυρες τζιπαρες....πανω εγραφαν:Πολιτικη Προστασια....και απο κατω..."ΔΩΡΕΑ...ΓΙΟΥΡΟΜΠΑΝΚ!!!
 
Μέρος 1ο. Πριν φτάσει στο κτήμα η φωτιά
.......το χρονικό της καταστροφής: Με τρομοκρατία, εγκληματική ανευθυνότητα ένθεν και ένθεν, και σε συνθήκες άπνοιας!
 
...η φωτιά έγινε εμφανής στις παρυφές της Πάρνηθας και φάτσα στο κτημα, αρκετα χιλιομετρα μακρυα ομως. Δεν πιστευα οτι με αερα 2 με 3 Μποφόρ σε 2 ωρες περιπου θα εφτανε στην Εθνικη, που μαζι με τους παραδρομους ξεπερναει τα 50 μετρα θα την υπερπηδουσε,και οτι οι πυρασβεστικες δυναμεις δεν θα καταφερναν να την σταματησουν.
 
Ετσι αποφασισα να πραγματοποιησω το καθιερωμενο τουρ διανομης του καλαθιου στους λιγους εναπομειναντες πελατες στο κλεινον αστυ... καμμια δεκαπενταρια το συνολον! Πολλοι λιγοι-ες σε σχεση με πριν τις διακοπες, και χωρις καποιο ιδιαιτερο οικονομικο ενδιαφερον για το κτημα. Αλλα επειδη πιστευω οτι ενας σοβαρος παραγωγος δεν πρεπει να εγκαταλειπει ακομα και τους λιγους -που για διαφορους λογους δεν μπορουν να κανουν διακοπες-να τους στερησει και την προμηθεια των προιοντων, αδιαφορωντας για τις αναγκες τους!
 
- Κεινη ομως η μερα δεν ηταν σαν τις αλλες. Μια κακη επιλογη μπορει ν'αποβει μοιραια. Η επιλογη μου να μην ακυρωσω την διανομη,παρ' ολιγο να εξελιχτει σε τραγωδια. Να επιστρεψω δηλαδη στο κτημα μετα την φωτια! Και οι κοποι 30 χρονων να γινουν σταχτη μεσα σε λιγα λεπτα με οτι αυτο συνεπαγεται.
 
Ρισκαρα, και παλι και δεν ηταν και η πρωτη φορα στη ζωη μου. Δεν μπορω να πω πως δεν προβληματιστηκα και δεν φοβηθηκα βλεποντας τις τεραστιες πυρινες φλογες οταν αναχωρουσα για την πολη, οχι μονο για το κτημα, την καταστροφη του δασους, αλλα και τις περιουσιες των κατοικων της ευρυτερης περιοχης... παρ'ολα αυτα αποφασισα να προχωρησω,με την ελπιδα οτι ο φοβος μου ηταν υπερβολικος.
 
- Τα "καλαθια" ητανε λιγα το αγχος ομως πολυ μεγαλο.Καθε λιγο επαιρνα τηλεφωνο να μαθω που βρισκεται η φωτια. Τα πρωτα ασχημα νεα δεν αργησαν. Ενας καλος φιλος που εμενε κοντα στα διοδια των Αφιδνων, μ' ενημερωσε λεγοντας οτι η φωτια εφτασε στην Εθνικη.
 
Το δευτερο νεο που μου ειπε ητανε πως η αστυνομια πηρε εντολη ανωθεν να εκκενωσει τις παρακειμενες περιοχες, μεχρι και με χρηση βιας, μπαινοντας ακομα και στα σπιτια. Το χειρότερο απ' όλα ήταν οτι ειχε αποκλείσει την ευρύτερη περιοχη και δεν αφηνε κανέναν να περασει. Με ζωσαν τα φίδια! Επρεπε παση θυσία να παω στο κτήμα, να είμαι εκει να προσπαθησω με τις μικρες μου δυναμεις ν' αποσοβήσω την επικείμενη καταστροφη. Είχα τελειώσει τη διανομή και είχα πάρει το δρόμο της επιστροφής.
 
Το πρώτο που έκανα ηταν να ειδοποιήσω και να ζητησω επιτακτικά από τους εργαζόμενους να εγκαταλείψουν το κτήμα. Δεν ήθελα σε καμία των περιπτώσεων να κινδυνεύσει κάποιος ούτε μία στο εκατομμύριο. Το ένα νέο διαδέχονταν το άλλο. Η φωτιά είχε περάσει την Εθνική Οδό, αλλά σβήστηκε με επιτυχία. Η χαρά για το νέο αυτό δεν κράτησε πολύ, διότι πέρασε και δεύτερη φορά.
 
Ο φίλος, ο οποίος με ενημέρωνε για την κατάσταση, δεν μπορούσε πλέον διότι μαζί με τους υπόλοιπους είχε πάει κι αυτός στο Καπανδρίτι, 5 χιλιόμετρα μακριά τουλάχιστον, και δεν είχε οπτική επαφή. Το ευχάριστο ήταν ότι είχε σχεδόν πέσει ο αέρας και η φωτιά πήγαινε αργά, αλλά η κατεύθυνσή της ήταν προς το κτήμα.
 
Εχω ήδη φτάσει στα μπλόκα της αστυνομίας και συνειδητοποιώ πως είναι αδύνατον να περάσω. Επρεπε με κάθε τρόπο να βρω άλλη δίοδο να φτάσω στο κτήμα. Θυμήθηκα έναν δρόμο από το Σπατατζίκι και δια μέσου κάποιων χωματόδρομων που γνώριζα ξεκίνησα με μεγάλη προσοχή μην πέσω πάνω σε μπλόκο κι αποτύχει η προσπάθεια μου να προσεγγίσω το κτήμα. Στάθηκα τυχερός διότι πήρα μαζί μου έναν από τους παλιούς εργαζόμενους που ήξερε καλύτερα την περιοχή από μένα.
 
Απέμεναν 200 μέτρα μέχρι να φτάσω στο χωματόδρομο που οδηγεί στο κτήμα, που οι πιθανότητες να εγκλωβιστώ ήταν ελάχιστες, κι έρχομαι φάτσα κάρτα με ένα περιπολικό. Πάτησα γκάζι χωρίς δεύτερη σκέψη και χώθηκα με ταχύτητα στο χωματόδρομο προς το κτήμα.
 
Η απόφασή μου σε ενδεχόμενο κυνηγητό από τους μπάτσους θα ήταν να εγκαταλείψω το αυτοκίνητο και να φύγω τρέχοντας προς τα χωραφια σίγουρος ότι δεν θα με έπιαναν, καθότι την περιοχή την ήξερα σαν την τσέπη μου, ενώ γι' αυτούς ήταν άγνωστη. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε.
 
Εφτασα στο κτήμα και η ώρα είχε πάει 12 τα μεσάνυχτα. Εδιωξα με το αυτοκίνητο τον εργαζόμενο κι έμεινα μόνος. Η φωτιά ήταν δεν ήταν χίλια μέτρα μακριά. Ησύχασα προς στιγμήν με την ελπίδα ότι η πυροσβεστική θα είχε καταφέρει να τη σβήσει. Κουρασμένος όπως ήμουνα μετά από μία ώρα έπεσα για ύπνο.
 
Δεν κοιμήθηκα ούτε μία ώρα και πετάχτηκα έξω περισσότερο από ένστικτο και το φαινόμενο που αντίκρυσα δεν κρύβω ότι με τρόμαξε. Η φωτιά πλησίαζε το κτήμα, δεν φαινόταν καλά ακόμα, αλλά η κατεύθυνση της δεν άφηνε καμία αμφιβολία για το τι μέλλει γενέσθαι.
 
Το χειρότερο όμως ήταν πως είχε σηκωθεί νότιος άνεμος, αρκετά δυνατός, και πίστεψα ότι δεν θα αργήσει να φτάσει στο κτήμα. Πήρα το φορτηγό κι άρχισα να κάνω βόλτες στους χωματόδρομους για να εντοπίσω πόσο κοντά βρισκόταν η φωτιά. Πήγαινα με τα πολύ μικρά φώτα να μη δίνω στόχο σε ενδεχόμενο μπλόκο της αστυνομίας, για να μην κινδυνεύσω να συλληφθώ και αφήσω το κτήμα στο έλεος της φωτιάς.
 
Οταν ειδα την φωτια οχι μονο τρομαξα αλλα χεστηκα κι'ολας,οχι μονο μεταφορικα αλλα και κυριολεχτικα! Η φωτια ειχε φτασει στα 300 μετρα απο το πρωτο ποιμνιοστασιο.
 
Καιγονταν καποια τεραστια πευκα και η φλογα ξεπερναγε τα πενηντα μετρα σε υψος.Δεν ειχα ξαναδει τετοιο πραμα.Δεν κρυβω οτι περασε απο το μυαλο μου να μπω στο φορτηγο που το ειχα παντα κοντα μου με την μηχανη αναμμενη και να σηκωθω να φυγω κι'οτι ηθελε προκυψει ,πιστευοντας πως ειμαι ανημπορος χωρις σοβαρα μεσα πυροσβεσης να κανω κατι.Την σκεψη μου αυτη την ενθαρρυνε και η προτροπη μιας εθελοντριας που συναντησα πιο περα.
 
Η σκεψη μου αυτη ομως δεν κρατησε πανω απο 2 η 3 λεπτα αφου ειχα παει μονο 200 μετρα προς την διαφυγη. Εκανα επι τοπου στροφη και γυρισα παλι στο κτημα.

-Ειχα ηδη απομακρυνει τα ζωα με αρκετη δυσκολια,διοτι πρωτον ητανε νυχτα,και δευτερον η φωτια που πλησιαζε.Η φωτια ομως βοηθησε και σε κατι...εδινε αρκετο φως για να μπορω να κινουμε ευκολα.Τα ζωα τ'αμολυσα στα θερμοκηπια με τις καλλιεργειες εκει ητανε αρκετα ασφαλη.Αρχισαν δε να τρωνε λαιμαργα,ντοματες ,πιπεριες μελιτζανες κολοκυθακια ,αγουρακια,περισσοτερο δε προτιμουσαν τα φασολακια!
 
-Πηρα παλι το φορτηγο και εκανα ενα γυρω να δω που βρισκεται η φωτια.Εχει πλησιασει ακομα πιο κοντα.Εκει συναντησα κι'ενα γειτονα,που εβριζε τους πυρασβεστες,διοτι δεν επιχειρουσαν,μου ειπε δε οτι αν ειχα την καραμπινα μαζι μου θα τους πυροβολουσα.Η αληθεια ειναι οτι οι περισσοτεροι που συναντησα κι'εγω δεν εδειχναν ιδιαιτερο ζηλο για την δουλεια τους.
 
-Η ωρα ητανε πλεον περασμενες 4 και εκει που παρακολουθουσα την πορεια της φωτιας που ηταν γυρω στα 300 μετρα δεξια μου και εκαιγε το κτημα απο το οποιο ειχαν αποχωρησει πριν απο λιγη ωρα οι Πακιστανοι εργατες γης καραβανικα, βλεπω στα 200 περιπου μετρα αριστερα μου μια νεα μικρη εστια φωτιας με διαμετρο γυρω στα 10 μετρα μεσα σε μια καλαμια. Παραξενευτηκα προς στιγμην βλεποντας αυτη τη νεα εστια 500 μετρα μακρυα απο την κυριως φωτια! Πως εγινε αυτο... αναρωτηθηκα!

Το προβλημα μου ηταν η μεγαλη φωτια που σε λιγο θα εφτανε στο κτημα και σκεπτομουν τι επρεπε να κανω για να μην καει οπως του γειτονα. Ειμαι σιγουρος ομως οτι αν ηταν εκει 3 με 4 ατομα με κλαρες θα την εσβηναν για πλακα την μικρη καινουργια εστια. Η μικρη εστια αυτη μετα απο 2 ωρες μεγαλωσε και επεφερε μεγαλη καταστροφη

--Θα καταθέσω την άποψή μου μετά λόγου γνώσης και υπευθυνότητας. Εξάλλου δεν είναι μόνο δική μου. Είναι η άποψη σχεδόν όλων όσων έζησαν αυτή την εμπειρία από κοντά. Η φωτιά αυτή είτε ήταν εμπρησμός είτε σπινθήρας από κολόνα της ΔΕΗ, ήταν η πιο ακίνδυνη φωτιά όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και για τα ζώα. Ήταν η φωτιά των 2 Μποφώρ, που πήγαινε τόσο αργά που δεν κινδύνευε κανείς να εγκλωβιστεί.
 
Στην περίπτωση τη δικιά μας, που είχε και περισσότερο αέρα, για να διανύσει 800 μέτρα έκανε πάνω από 4 ώρες! Τα μέσα που υπήρχανε στην περιοχή δεν ήτανε και λίγα. Οι άνθρωποι που τα διαχειριζόντανε ήτανε "λίγοι"! Από τους πάνω μέχρι και τους κάτω! Και 5.000 να προσλάβουνε από δαύτους, πάλι το αποτέλεσμα το ίδιο θα ήτανε.
 
Πεταμένα λεφτά. Χωρίς σχέδιο, χωρίς γνώση, χωρίς επιστασία, χωρίς έλεγχο, χωρίς όρεξη και όραμα δεν γίνεται τίποτα! Τους από πάνω το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το λιγότερο πολιτικό κόστος, τους δε από κάτω ... το εύκολο μεροκάματο. Και δεν τα λέω από θυμό, επειδή πάθαμε σαν κτήμα μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ ζημιά, σε περίοδο κρίσης. Τα λέω διότι είμαι πεπεισμένος ότι η σαπίλα είναι διάχυτη παντού. Σε όλα τα επαγγέλματα, τάξεις και κοινωνικά στρώματα. Και δεν φτάνουν οι μικρές μειοψηφίες των αφανών Φάνηδων για να σώσουν τη χαμένη πλέον τιμή των συναδέλφων τους που είναι η πλειοψηφία.

--ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΝΤΟΥ, το λέω για  όσους-ες πιστέψανε ότι ο ρόλος του κράτους είναι να υπερασπιστεί το βιος μας!!!

....ευχαριστώ από καρδιάς τους εκατοντάδες φίλους-ες για την στήριξή τους! Να με συγχωρέσουν όσοι και όσες δεν μπόρεσα να σηκώσω το τηλέφωνο!

--Το σκ.πηγα στη Βορεια Ευβοια.Στην διαδηλωση μιλησα με αρκετους καμενους!Τα ιδια και χειροτερα μου ειπανε για την πυρασβεστικη!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Σου αρέσει το organiclife.gr ;
Θα το εκτιμούσαμε εάν μας το έδειχνες με ένα LIKE…

 
 
 
 
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

organiclife.gr | 2021 | βιολογικά προϊόντα | Sitemap | Don`t panic, live... Organic !!! 
Organic Life. Οδηγός αγοράς βιολογικών προϊόντων και εναλλακτικών θεραπειών
 
Η ιστοσελίδα, χρησιμοποιεί cookies, με σκοπό την ομαλή λειτουργία της. 
............................................................................................................................................
Σημ.: Ολα τα άρθρα υγείας και λοιπές αναρτήσεις που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα, έχουν καθαρά και μόνον ενημερωτικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δε μπορούν να αντικαταστήσουν τη συμβουλή του ιατρού σας.